Przedstawiam krótki, dość treściwy i ciekawy film ukazujący prace administratorów i programistów a także innych pracowników serwisu nasza-klasa.pl - serwisu, który zdobył olbrzymią popularność ku zaskoczeniu jego twórców. Właśnie dlatego, że nikt nie spodziewał się tak nagłego wzrostu popularności, przez znaczny okres czasu na stronę www.nasza-klasa.pl dostać mogli się “wybrańcy”, ponieważ z powodu przeciążenia serwerów przy próbie wejścia na portal wyświetlał się komunikat informujący o przeciążeniu maszyn. Na szczęście administratorzy zadbali o swoich użytkowników i przenieśli portal na polski serwer.

Wszystkich zainteresowanych zapraszam dziś o 18.00 na www.osadnicy.eu w celu przetestowania gry online “Osadnicy”. O tej godzinie bowiem startuje poprawiony, ulepszony serwer Beta2. Mam nadzieję, że w tej edycji nie będzie aż tak wielu resetów kont jak w poprzedniej, ale jednocześnie ufam, że im więcej resetów i poprawek, tym szybciej wyjdzie stabilny świat 1. Tak więc pozostaje nam jedynie czekać i testować, a na prawdziwą grę też przyjdzie czas.

www.osadnicy.eu

Pierwsze wrażenie było jak najbardziej pozytywne. Pierwszy odcinek, pierwsza scena - rozmowa kwalifikacyjna. Dawno się tak nie uśmiałem. Oryginalny tytuł tego serialu to IT Crowd. Akcja odbywa się w firmie, w dziale IT, gdzie Roy, Moss i Jen walczą z problemami innych pracowników tejże firmy. Roy - informatyk z przypadku, jest typem znudzonego swoją pracą gościa, który nie ma szczęścia do kobiet. Moss - niezbyt rozgarnięty geniusz komputerowy, wg mnie najśmieszniejsza postać. Jen to jedynie kobieta w dziale IT, która zaraz po przyjęciu do pracy została kierownikiem działu i jednocześnie przełożoną Roya i Mossa. Z początku nie była akceptowana z powodu jej absolutnej niewiedzy informatycznej, lecz z czasem zyskała zaufanie wśród załogi.

Do tej pory obejrzałem 6 odcinków pierwszej serii. Zajęło mi to jeden wieczór. Jeden odcinek trwa 25 minut, z czego wynika, że wszystkie trwają 150 minut, czyli ~ 2,5 godziny. Obejrzenie na raz całej serii nie należy do trudnych rzeczy, biorąc pod uwagę fakt, że serial jest prześmieszny, ciekawie zrobiony i zachęca do śledzenia dalszych losów bohaterów.

Serial jest wyprodukowany przez angielską telewizję Channel4.

Swego czasu moją stroną startową była główna strona www.google.pl. Wystarczało mi to rozwiązanie, od razu po wejściu do wirtualnego świata wklepywałem coś, co mnie akurat interesowało w wyszukiwarce i było w porządku. Pewnie do dnia dzisiejszego byłoby tak samo, gdybym przypadkiem nie natknął się na podserwis Google - iGoogle.com. Strona ta oferuje maksymalne dostosowanie strony startowej do potrzeb użytkownika. Wystarczy się zalogować i już możesz zacząć modyfikować swoją stronę startową. Istny dziennik. Zachwycam się tym jak dziecko, ale nie jest to żadna nowość, ot, standard w dzisiejszej dobie internetu.

Co widzisz? Wyszukiwarkę i kilka boxów, które dają się przesuwać. Masz też zakładki boxów i link do dodawania nowych. W bazie jest ich od groma. Poprzez aplikacje typu kalendarz, przypominacz, gra czy inne tego typu, po informacyjne typu najświeższe wiadomości z kraju i ze świata, dziennik sportowy, nowości z branży IT itd. Chcesz witać nowy dzień zapoznając się z pogodą, najnowszymi wpisami do bash.net.pl, wiadomościami z kraju, śmiesznymi linkami do JoeMonster i jeszcze czym tylko chcesz? Nic prostszego. Po prostu załóż konto mailowe w Gmail, zaloguj się i stwórz swoją stronę startową w iGoogle. Do wyboru masz szeroki wachlarz tzw. skórek, które odmienią wystrój twojej strony startowej, masz również dostęp do zakładki ustawień, gdzie zmodyfikujesz i maksymalnie spersonalizujesz swoje iGoogle. Czyżby już koniec? Nie, jest jeszcze Netvibes…

Na czym polega idea Netvibes? Niczym ten serwis nie różni się od wcześniej opisywanego iGoogle. Ładniej wygląda, ma ciekawe rozwiązania techniczne, mniej więcej tyle samo skórek do wyboru. Tak na prawdę, to musisz spróbować obydwa serwisy, aby stwierdzić, który bardziej przypadnie ci do gustu. Ja wolę iGoogle, a ty?

www.igoogle.com
www.netvibes.com

Pod choinką znalazłem film, który od pierwszego spojrzenia na okładkę wydał mi się ciekawy. “Oto Spinal Tap” to fikcyjna opowieść o zespole wszech czasów, który zmaga się z trudnościami z cenzurą, sporami między członkami a nowym menadżerem i innymi tego typu sprawami. Niektórzy mogą nie zrozumieć, że Spinal Tap nie istnieje na prawdę, a “biografia” ukazana w filmie została wymyślona. Dużo tu komizmu i nawiązań do prawdziwych gwiazd muzyki rockowej. Podczas wyboru okładki, muzycy wspominają, że “White Album”, na którego okładce nie było nic, odniósł spory sukces (Metallica wydała album “Metallica”, którego okładką była czarna plansza ze słabo widocznym logo, album ten nazywany jest przez fanów “Black Album”).

We wstępie do filmu, autor biografii tłumaczy co widzowie będą mogli ujrzeć, oglądając film. Będą to wpadki na scenie, nieudane organizacje koncertów, spory muzyków, wspomnienia, wywiady, poważne kłótnie, rozłam zespołu oraz wiele innych, np. szczęśliwe zakończenie. Wytrawnym fanom rocka polecam ten film bez dwóch zdań, będziecie mieli sporo śmiechu. Widz niezorientowany w muzyce rockowej może nie zrozumieć niektórych aluzji, ale mimo to uważam, że to film dla każdego. Polecam!

OGame, Plemiona, Gladiatus, BiteFight, DarkPirates, KnightsDivine i wiele innych. To wszystko produkcja niemieckich programistów i grafików. Znasz choć jedną polską grę online? Co nasuwa ci się na myśl? Arena Albionu? Otóż od wakacji, o ile mnie pamięć nie myli, zespół polskich działaczy konstruuje grę, która, wierząc zapewnieniom, będzie zaawansowana technologicznie, będzie miała unikalne rozwiązania, będzie ciekawa, nieprostolinijna, zachęcająca, po prostu naj. Miałem okazję zagrać w pierwszą edycję serwera Beta.

Pierwsze wrażenie. Nie zbyt ładna grafika, dużo typów surowców, problemy z logowaniem itd. Ale to w końcu beta, więc wybaczamy. Przejdźmy do opisu gry. Osadnicy, bo tak nazywa się omawiany projekt, polega na rozbudowaniu swojej wioski i podporządkowywaniu sobie nowo zdobytych terenów. Przy rejestracji do wyboru mam 6 nacji (Rzymianie, Grecy, Słowianie, Arabowie, Egipcjanie, Galowie), każda charakteryzować się będzie unikalnymi właściwościami, każda też będzie miała inne grafiki w przeglądzie osady oraz inne nazwy budynków, armii i jednostek specjalnych. Będzie podobno element morski, jednak nie każdy będzie miał dostęp do morza, przez co tylko niektórzy będą mogli budować porty i wyruszać w morskie przygody. Chyba. Tego nie jestem pewien, ale stawiam piwo, że tak właśnie będzie. Kolejna sprawa, która mnie zainteresowała w osadnikach, to wykorzystanie technologii AJAX. Bardzo umila rozgrywkę, przyspiesza poruszanie się po grze. Ogólnie przyjemnie zrobiony interface. Co prawda w becie było dużo błędów, resetów kont, ale dała ona jako taki obraz powstającej gry. Będę na bieżąco informował o nowościach na temat Osadników.

www.osadnicy.eu

Co chodzi ci po głowie gdy wymówisz “legenda rocka”? The Who? Led Zeppelin? The R0lling Stones? A może Jimi Hendrix? Jestem pewien, że albo któryś z tych zespołów bezkompromisowo kojarzy ci się ze słowem “legenda” albo żaden. A co powiesz o skromnym medialnie, ale potężnym i świetnym zespole z Niemiec o nazwie Scorpions? Na pewno pogwizdujesz razem z Klausem Meine wstęp do Wind Of Change jak leci w radiu Możliwe, że znasz jeszcze Send Me An Angel albo White Dove. Ale czy nie zastanawiałeś się, że ten zespół może mieć o wiele lepsze tytuły w swojej dyskografii? Może. I ma.

Zaczynając od ich pierwszej płyty, na Crazy World z 90 roku kończąc praktycznie każdy kawałek jest dobry, a nawet bardzo. Blackout - szybki, chwytliwy riff, dobry refren i solówka. Typowy wymiatacz klasyczno-rockowy. Wymieniać mógłbym tak długo, ale nie widzę w tym najmniejszego sensu, po prostu każda płyta z tego okresu jest warta polecenia. Gorzej sprawa stoi z “eksperymentami” z lat ‘90. Klękajcie narody! Niektórych kawałków wstydziłbym się słuchać przy znajomych, bo posądziliby mnie o słuchanie disco-polo. Niestety taka jest prawda. To Be No 1 - przecież tego się nie da przesłuchać. Jednym słowem: jeśli chcielibyście się zaznajomić z dyskografią Scorpions, nie radzę kupować albumów Pure Instinc czy Eye2Eye. Ściągnij, “przesłuchaj” a później rób co chcesz a nuż ci się spodoba?

O wiele lepiej jest już z albumem Unbreakable, który reaktywował zespół po porażkach z ich eksperymentami. Na szczęście ich ostatnia płyta Humanity Hour 1, nagrana w całości z basistą grającym niegdyś w TSA, Pawłem Mąciwodą, również jest w porządku, a przynajmniej w połowie. Ale dość na dziś już tych wywodów. Jeśli chcesz posłuchać dobrego rocka w wykonaniu mistrzów to polecam ci Scorpions, szczególnie ich starszą twórczość.

Przede mną małe porównanie. Co wg mnie jest lepsze? Gladiatus - osadzony z realiach rzymskich gladiatiorów czy BiteFight - świat wilkołaków i wampirów? Zacznę ten artykuł od odpowiedzi: wg mnie o wiele lepszy jest Gladiatus. Czemu? Odpowiedź postaram się wytłumaczyć w dalszej części tego wywodu.

Obie te gry łączy bardzo wiele. Obydwie polegają na rozwoju postaci, ulepszaniu poszczególnych cech, uczestnictwie w klanie/gildii, walczeniu. O ile w Gladiatusie możemy być jedynie gladiatorem, tak w BiteFight mamy do wyboru dwie rasy - wilkołaka i wampira. Środki finansowe zdobywamy w podobny sposób. W Gladiatusie możemy pracować w stajni i w zależności od doświadczenia za godzinę dostawać większe wynagrodzenie, możemy walczyć na arenie i zabierać złoto pokonanym przeciwnikom, możemy sprzedawać przedmioty na rynku a także wykonywać zadania u Gospodarza w tawernie. Apropos tawerny - jest to swojego rodzaju unikat na rynku gier on-line. Ciekawe rozwiązanie, które bardzo urozmaica rozgrywkę. Działanie Tawerny polega na tym, że Gospodarz przydziela ci zadania, pogrupowane wg trudności. W zależności od poziomu trudności czeka na ciebie określona ilość zadań które musisz wykonać. Może to być np. wyprawa w celu zbadania jakiegoś terenu poza miastem, wygrana na arenie, dostarczenie przedmiotu, który znaleźć możemy na rynku, w domu aukcyjnym a nawet na wyprawach. Po pozytywnie wykonanych zadaniach otrzymujemy punkty doświadczenia, złoto i niekiedy dodatkowe przedmioty. Moim zdaniem tawerna wnosi dużo do gry i daje ogromną przewagę Gladiatusowi nad BiteFight.

Umówmy się, obydwie gry wyprodukował ten sam producent, różnią się one klimatem i paroma szczegółami, ale tak na prawdę są one podobne i jeśli masz wątpliwość w którą z tych gier chciałbyś pograć - kieruj się klimatem. Jeśli lubisz horrory i klimaty a’la “dracula” nie są ci obce, polecam ci BiteFight. Jeśli natomiast jesteś z historią “na ty” Gladiatus przypadnie ci bardziej do gustu.

Był początek roku szkolnego. Druga klasa liceum, nie ma już stresu związanego z nową szkołą, klasą itp., z drugiej strony coraz bliżej do matury, i wydawać by się mogło, że coraz więcej nauki, ale tak naprawdę, to druga klasa liceum jest najluźniejszym okresem w całej edukacji. Tu jest diabeł pogrzebany. W nudne, jesienne popołudnia, kiedy zaliczona jest już Moda na Sukces i Miodowe Lata, czas usiąść na twardym krześle, aby oddać się relaksacyjnemu działaniu internetu.

Październik. Mniej więcej środek miesiąca. Od dłuższego czasu obserwowałem, że na lekcjach informatyki kumple grają w jakąś beznadziejną grę, gdzie widać tylko średniowieczną osadę i nic więcej się nie dzieje. Dziwiłem im się, że tak długo wytrzymują i namiętnie grają w to “coś”. Nigdy wcześniej nie grałem w żadną grę online, dlatego było to dla mnie dziwne. Któregoś popołudnia postanowiłem sam spróbować i przekonać się, czy “gra jest warta świeczki”. Przy rejestracji popełniłem poważny błąd - nie zastanowiłem się nad nazwą mojej postaci, myślałem bowiem, że tak durna gra nie może mnie wciągnąć w swe sidła więc tak czy inaczej mój nick nie ma tu wielkiego znaczenia. Ot, wymyśliłem bardzo głupi nick i zacząłem grać. Najpierw wprowadzenie, podstawowy tutorial w grze. Przeszedłem bez większych trudności. Dało mi to jako-takie wyobrażenie o tej grze. Zaczęło mnie wciągać…

Na początku bezmyślnie budowałem wszystko po kolei, żeby tylko jak najwięcej zrozumieć o co tak naprawdę chodzi w Plemionach. Założyłem swoje plemię, w którym przez pewien okres czasu byłem sam, a które później (gdy gra mnie już wciągnęła doszczętnie) stało się dość mocną siłą na kontynencie :). Po dniu grania już wiedziałem dlaczego kumple w to grają. Już im się nie dziwiłem. Od początku mojej przygody z Plemionami do dnia dzisiejszego dużo się wydarzyło (w wirtualnym świecie ). Zmieniłem plemię, przejąłem kilka wiosek, zdobyłem prawdziwego sojusznika, doprowadziłem do płaczu niejednego gracza, niszcząc doszczętnie jego armię, sam też dużo straciłem. Z płaczem oczywiście przekolorowałem, choć spotkałem niejednego gracza, który nie był na tyle rozwinięty psychicznie, by grać w takie gry. Podsumowując mój pierwszy wpis i kończąc go zbyt wcześnie, bo się trochę śpieszę, polecam wszystkim grę Plemiona i obiecuję niedługo napisać obszerną recenzję na temat tej gry! Pozdrawiam, Arthonis.

www.plemiona.pl